HET HEK DAT EEN NAAM DRAAGT
Het hek dat een naam draagt en om opening vraagt
om binnen te gaan
over oude paden
zij het nieuw bekleed
te zien waar natuur en cultuur
samen ademen
laat je ogen maar dwalen over
waar je voeten die plaatsten
je ziet historie hangen
tussen de bomen
als nevel op het ochtendveld
je staat stil
je praat met iemand
en glimlacht
je loopt verder
kijkt, ziet, luistert, hoort
het hek dat een naam draagt
liet je binnen
en je gaat
ziet het bord met mededelingen
ziet de picknickbank weer uitnodigend staan
ziet het bankje dat uitzicht biedt over het groene veld
waarin paden zijn gemaaid
aangenaam te bewandelen
ziet het meidoornlaantje met de holle boom
de kabouterboom
ziet de huisplaats markerend waar ooit de werkelijke omtrek
de bruggetjes
het bankje met de gouden regen
het kunstwerk dat zich beweegt in- en uiteen
al dat en meer
al is dit nu een gedenkwaardig moment
waar het hek dat een naam draagt er mag zijn
een persoonlijke noot in deze is
dat ik van tijd tot tijd vol ongeloof aanschouw
wat men domweg liggen laat
domweg van zich weggooit
domweg tot vernieling overgaat
ik zucht dan
kan me niet voorstellen om tot zoiets te komen
net zoals ik huiverend zie hoe her en der de klimop verwoest is
hoe de eenden worden opgejaagd
door dat alles heen:
hier
Valkenstijn
hier
te genieten
van geuren, kleuren, geluiden
omgevallen bomen
die leven markeren
(ach, de boomstam met elfenbankjes
vrijelijk drijvend op het water
rijk aan kroos)
de dierenweide
de hondenspeelweide
waar ze spelen, rennen, blaffen, grauwen en snauwen ook
de pumptrack, geen lust voor het oog
maar genietende kinderen maken dat dan weer goed
de tuin met tuintjes
het kleine bosje waar het leeft zoals het leeft
de paden die uitnodigend
net als de bankjes dat zijn
het hek dat een naam draagt
hier
nu
kijk
ga
geniet
neem waar
de bomen, planten, vogels
al dat en meer
wanneer je je openstelt
als een hek dat je uitnodigt.
© Egbert Hovenkamp II
